rozwojowych itp.

f) zapomogowy. - jest tworzony w ciężar kosztów w wysokości ustalonej przez Prezesa NBP; przeznaczony jest na wypłatę zapomóg dla pracowników NBP

 

Zysk banku centralnego podlega odprowadzeniu do budżetu państwa.

NBP korzysta ze zwolnienia od podatków oraz opłat sądowych i skarbowych.

KORZENIE POLSKIEJ BANKOWOŚCI

 

1766 – powstała Mennica Warszawska, działa do dzisiaj. Biła monety złote, srebrne i miedziane

1828 – powstał Bank Polski który miał funkcje banku emisyjnego

1870 – założenie Banku Handlowego, najstarszego obecnie banku

1924 – Bank Polski SA funkcja regulowania obiegu pieniężnego i kredyty, reforma Grabskiego

1945 – NBP

1989 – reforma prawa bankowego NBP stał się Bankiem Centralnym

 

CELE POLITYKI PIENIĘŻNEJ

 

Trzy grupy celów:

–   strategiczne: realizowane przez codzienne operacje finansowe banku centralnego, ale ponieważ trudno znaleźć bezpośrednie związki między instrumentami operacyjnymi a celami strategicznymi powstały cele:

–   pośrednie, łatwiejsze do realizacji kontroli przez bank centralny. Te cele to: poziom nominalnych stóp procentowych, podaż pieniądza oraz limity kredytowe. Aby spełnić te cele bank centralny realizuje cele:

–   operacyjne, czyli pożądana wysokość bazy monetarnej lub poziom stopy procentowej rynku pieniężnego. Na te dwa parametry bank ma codzienny wpływ.

 

Zasada stałego, z góry przyjętego celu polityki pieniężnej oznacza neutralny stosunek banku centralnego do tego, co się dzieje w gospodarce. Jest obojętny na ekspansję produkcji, stopę bezrobocia. Wg monetarystów bank centralny powinien jak najmniej wpływać na procesy gospodarcze. Aktywna polityka pieniężna przez opóżnienie czasowe może spowodować pogłębienie się niepożądanych procesów. Przeważa pogląd, że taka polityka jest efektywniejsza.

 

Polityka dyskrecjonalna oznacza przystosowanie działań banku do konkretnej sytuacji gospodarczej. Bank wtedy może reagować gdy występują niepożądane procesy. Jest to polityka elastycznej reakcji albo swobody decyzji. Teoria racjonalnych oczekiwań została wykorzystana przez tradycyjną, keynsenowską szkołę ekonomiczną do uzasadnienia celowości prowadzenia aktywnej polityki pieniężnej. Polega na uzgodnieniu tempa rosnących płac, pogodzeniu się z rosnącymi cenami byleby tylko zwiększyły się produkcja i zatrudnienie.

 

RYNKI FINANSOWE

 

to rynki, na których przedmiotem transakcji są instrumenty finansowe. Dokonuje się tu wymiany aktywów finansowych. Ceną jest stopa procentowa.

Główne rodzaje rynków finansowych:

1      Rynki pierwotne i wtórne (pierwotny – emisja, wtórny – obrót)

2      Rynki otwarte i zindywidualizowanych transakcji finansowych (otwarte – aukcje, zindywidualizowane - bezpośrednie, dwustronne negocjacje. Ten rynek jest znacznie większy, chociaż mniej widoczny)

21  Rynki zindywidualizowanych transakcji: depozytowe, kredytowe, ubezpieczeniowe

3      Rynki pieniężne i kapitałowe